"O Κύριος εβασίλευσεν"
Και συ,
δροσάτη ελπίδα στο πνιγηρό απομεσήμερο,
κρυστάλλινη δροσιά στα δειλινά χτυποκάρδια,
κράτα την αύρα του φεγγαριού στην καρδιά σου,
δίδαξέ με το τραγούδι των πουλιών που κουρνιάζουν
κάνε με να πω με τα μάτια
την προσεχόμενη φλυαρία μου.
Σωστά μίλησαν λοιπόν τα φεγγάρια της άνοιξης
Τόσες αστροφεγγιές, τόσες φωτοδέσμες
κρεμάστηκαν στα περβάζια, στα όνειρα των κοριτσιών
για να γίνει η αγουρίδα της άνοιξης καρπός καλοκαιριού.
Τις νύχτιες ώρες, τα "εν σοφία ποιήματα" αναπαύονται
σε μαι μικρή σταλίδα δρόσου
καθως ο βασιλικός στις αυλές της εκκλησίας πνίγεται στο πράσινο
χαμογελά στο κουρασμένο βλέμμα του γέροντα
σκεφτικός δοξολογεί το άπειρο της καλωσύνης Του
Καθώς τρεμοπαίζει η νύχτα στα βλέφαρα της μέρας,
η πλημμύρα της αυγής κατακλύζει την "πάσα κτίσιν".
Το φως θα περιπατήσει πάνω στο εύθραυστο κορμί μας, το "νεοπαγές"
γυρεύοντας τον " τύπο μιας άλλης βιωτής",
μα κενή, διάφανη η απουσία.
Η "τροφή φθοράς" του "αιώνα τούτου"
μακριά από την "αέναο πηγή της ζωής"
έγινε λωτός θανάτου.
Ποιος θα δαμάσει τον ολέθριο πόθο για το σκοτάδι;
Ποιός θα εμπιστευτεί την "νηφάλιο μέθη" της θυσίας;
Ενώ τα "πάντα πελπλήρωται φωτός"
η καρδιά μόνη θα πρέπει να κινήσειγια την Αμάραντη Άνοιξη
